Það hafa verið ár og öld síðan the mumbling machine hefur fengið að njóta sín, en það er góð og gild ástæða fyrir því, menn hafa verið iðnir við að kynnast menningu evrópu þá sér í lagi drykkjarmenningu hennar. Búið að flakka á milli Spánar, Frakkalands, Þýskalands við stuttri viðkomu í Austurríki og Sviss, en nú loksins er maður komið á skerið. Það er enn og aftur hálf dapurt að mæta á skerið eftir að hafa verið að spóka sig í suðrænum borgum í 25 stiga hita með fátt annað en bol og stuttbuxur til að hylja sig, flakkandi á milli veitingastaða, sötrandi öl og japplandi á einhverju suðrænu sælgæti. Kaldur norðangustur mætti manni þegar maður kom út úr Leifsstöð, Esjan var komin með hvíta húfu og flest tré borgarinn voru búin að losa sig við laufin. Það er alveg merkilegt hvað haustið var stutt, einn daginn sumar og sól og þann næsta er bara bara allt orðið grátt og drungalegt. Sá litli litur sem maður náði að grípa erlendis hvarf med di samme og manni langaði helst að snúa við og stefna aftur á suðrænar slóðir eins og fuglarnir gera.
En nú er maður hér og við því er fátt að gera og því mun verða pumpað með krafti lífi aftur í mumbling machine þannig að bullið muni ná að flæða í réttu magni sem fyrr.

En þangað til, þá er minnz farinn í ljós....